Michał Rusinek

literaturoznawca, wykładowca
Michał Rusinek

Literaturoznawca, wykładowca na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, tłumacz, autor żartobliwych wierszy, książek dla dzieci i tekstów piosenek. W latach 1997 – 2012 sekretarz Wisławy Szymborskiej. Opiekun archiwum poetki, prezes fundacji jej imienia. Znaczeniu i roli retoryki we współczesności poświęcił rozprawę doktorską Między retoryką i retorycznością (2003). Wspólnie z Anetą Zalazińską napisał popularne poradniki Retoryka podręczna. Czyli jak wnikliwie słuchać i przekonująco mówić (2007) oraz Retoryka codzienna. Poradnik nie tylko językowy (2010). Michał Rusinek interesuje się inwencją językową i wyobraźnią dzieci. Opublikował dwie książki na bazie zebranych przez siebie i nadsyłanych przez czytelników anegdot Jak przeklinać? Poradnik dla dzieci (2008) i Jak robić przekręty? Poradnik dla dzieci (2010). Wydał pastisz klasycznej bajki o Kopciuszku osadzony we współczesnych realiach (2006). W 2009 r. z okazji Roku Chopinowskiego opublikował wierszowaną historię o młodzieńczych latach kompozytora Mały Chopin. Przetłumaczono ją na dziesięć języków m.in. chiński i japoński. Jest także współautorem kryminału Prowincjonalne zagadki kryminalne (2006, z Antoniną Turnau) i tomu wspomnień Kiedy byłem mały. Kiedy byłam mała (2010, z Joanną Olech). Wydał tom Limeryki (2006). Przetłumaczył wiele tomów klasycznej literatury dziecięcej, m.in. – A. A. Milne (mniej znane teksty autora Kubusia Puchatka), Michaela Bonda (Miś Paddington), Charlesa M. Schulza (Fistaszki i pies Snoopy). Tłumaczy artykuły naukowe i słowa piosenek. Jest autorem i współautorem tekstów na płytach Grzegorza Turnaua 11:11 (2005) i Doroty Miśkiewicz Caminho (2009). Stworzył nazwy dla gatunków żartobliwych wierszy, powstających w kręgu znajomych Wisławy Szymborskiej – lepiejów i moskalików. W towarzystwie takich osób jak: Beatrice Stoll, Florian Höllerer, Jitka Nesporova, Grzegorz Gauden, wziął udział w dyskusji poświęconej literaturze. Spotakanie poprowadził w środę, 24 października 2012 roku, Grzegorz Jankowicz. Zdjęcie: Krzysztof Dubiel, Instytut Książki